Pilav

Het kan zomaar voorkomen dat je je alleen voelt, dat je een beetje aandacht te kort komt.
Je bènt natuurlijk nooit alleen; je bent een onlosmakelijk deel van het universum.
Maar soms vòelt het zo.
Een simpele remedie is dan een foto van een maaltijd op Facebook zetten.
Instant aandacht! Ik garandeer het je! :-)


Zoals ik dus afgelopen week een foto van mijn Pilav met Verse Vijgen op Facebook zette:
→ niet zozeer uit eenzaamheid maar meer omdat ik zo trots was op mezelf dat het er zo lekker uit zag! ;-)

Het resultaat:
20 'likes' en 5 'comments'; waaronder vragen naar het recept.
En aangezien ik zoveel mogelijk binnen de yogafilosofie en volgens de ayurveda-richtlijnen van mijn dosha (Vata) kook, deel ik het hier met jullie.
Komt 'ie:


Pilav met Verse Vijgen voor 1 persoon:


met neme:
een handjevol pompoenpitten
1 aardappel, geschild en in kleine dobbelsteentjes gesneden
1 winterwortel, geschrapt en in kleine stukjes gesneden
een kleine groene paprika in stukjes gesneden
1 flinke theelepel shoarma kruiden (zonder ui en knoflook, bijvoorbeeld: shoarmakuiden-geel of Ras-el-Hanout.
1 klein blikje tomatenpuree
water
restje gekookte rijst voor 1 persoon (zilvervlies)
3 verse vijgen in partjes
1 flinke hand vol platte peterselie, gewassen en kleingesneden (pas op 't laatst snijden!)


Allereerst pof je de pompoenpitten in een koekenpan: Je zet een koekenpan met een dunne bodem op een laag vuurtje. Daar doe je de pitten in zonder olie o.i.d.. Door de warmte gaan de poffen en springen ze omhoog. Draai dan het vuur helemaal laag en wacht tot het grootste deel van de pitten is gepoft.
Dan haal je de pan van het vuur en bewaar je de pitten tot later.


Doe in een gietijzeren pan (of een goede koekenpan / hapjespan) wat olijfolie.
Bak daarin de aardappel en de wortel 10 minuten.
Voeg dan de paprika toe en bak mee tot de paprika een beetje bruin/zwart ziet ('charcoal-flavoured' noemen ze dat in India). Tegelijkertijd kan je dan de kruidenmix toevoegen.
Als alles redelijk gaar is (na ongeveer 15 minuten) voeg je de tomatenpuree puree toe en water en meng je alles tot een mooie saus (gebruik zoveel water als jij nodig vindt). Laat dit nog zeker 5/10 minuten doorwarmen zodat alles zeker gaar is.
Dan voeg je de rijst toe.
Misschien is het dan nodig dat er meer water bij gaat; het moet een plakkerige substantie worden maar zeker niet waterig (het is geen soep!). Laat het goed door warmen.
Voeg dan de peterselie toe en vouw de partjes vijg door de pilav (bewaar er een paar om te garneren, ook als je alleen eet!).
Als laatste roer je de pompoenpitten er door heen of strooi ze er overheen voor een mooi effect.
Klaar! Eten maar!

Wat betreft eten volgens de yogafilosofie:
Natuurlijk eet je geen vlees of vis en als je dierlijke ingrediënten wil gebruiken; koop de producten die zo min mogelijk dierenleed hebben veroorzaakt. Zoals de zuivel van Zuiver Zuivel bijvoorbeeld.
Een ei is de menstruatie van de kip en als zodanig 'Tamas' en dat willen we niet.
'Rajas' willen we ook zo min mogelijk, dus eigenlijk zijn die kruidenmixen 'not done'.
Maar alles gaat in processen en ik zit op het punt zo-min-mogelijk-Rajas en Tamas-vermijden. Het loslaten van smaak in het eten is voor mij nu nog heel moeilijk :-)
Ik probeer het accent te leggen op zoveel-mogelijk-Sattva; dus zo helder en zuiver mogelijk eten: groente, zaden, granen.
Indien gewenst kan ik ook eens een stukje schrijven over de Guna's (Rajas, Tamas, Sattva) maar daar ga hier nu niet verder op in.
Mijn dosha is voornamelijk Vata (lucht) en dan zijn aarde-dingen heel goed om te eten; zoals wortels en knollen. De kruiden geven een beetje vuur (Pitta) en dat is niet altijd slecht :-)


Enjoy!

Zomaar.

Zomaar een nieuw berichtje. Kwam opeens die groene jas van het vorige bericht tegen in Google Images toen ik mijn eigen site (www.yogahathi.com) zocht... En die jas is zooooo 2012 :-)
Dus nu maar even wat anders, want zo lijkt het net alsof ik erg met de mode bezig ben en dat is niet zo. Kleding aan doen is best fijn; maak het dan leuke kleding!
Maar zo heel erg belangrijk is het niet.

Wat is dan wel belangrijk? Nou, dat waar de blog van de groene jas eigenlijk over gaat:
Zo zuiver mogelijk leven.
De juiste keuzes maken.
Kiezen voor verantwoord en groen, het beste (of minst erge) voor mens, dier, natuur.
Het algemene goed boven jouw eigen ieniemienie-goed stellen.
Maar doen wat binnen jouw mogelijkheden ligt. Je kan in je eentje niet de wereld redden. Maar de keuzes die jij maakt bepalen niet alleen wat er naar de buitenwereld gebeurt (als er niemand vlees meer eet houdt de vlees-industrie vanzelf op te bestaan), ze bepalen vooral wat er naar binnen BIJ JOU gebeurt. Als jij vlees eet ben JIJ verantwoordelijk voor het dierenleed. Niet de boer, niet de slachter. Jij.

Karma dus.
Choose wisely :-)
http://youtu.be/oF2UrYSDb3k

Jas... bont...

Het wordt kouder, eerder donker en mijn yogalessen-Herfstseizoen is begonnen.
Binnenkort heb ik een nieuwe winterjas nodig. De 'oude' is inmiddels 4 jaar oud en bijna "op". Een winterjas moet je beschermen tegen de winterkou, maar mag ook best mooi zijn, toch?
Ik zag een mooie ergens in een advertentie, op een plaatje:

Nu blijkt de ontwerper vaak bont te gebruiken. Niet in dit ontwerp natuurlijk (dan had ik het niet eens mooi gevonden), maar in zijn andere, bijvoorbeeld haute-couture collecties.

Dan mag ik deze jas dus niet kopen.
Dan boycotten we deze ontwerper.
We willen niets van hem aan.
Toch?

Hoe ver moet je gaan in 'correct' aankopen doen?
Ik ben yogabeoefenaar; probeer zoveel mogelijk te leven naar de yoga-richtijnen (Patanjali). 
Ahimsa! - geweldloosheid, bijvoorbeeld.
Ik eet geen dieren, vermijd zo veel mogelijk dierlijke producten. Ben bijna veganist! (Drink wel melk en eet soms kaas).
Mijn ratio zegt: consequent zijn en niet kopen. Mijn duiveltje zegt; zo ontzettend ver hoef je niet te gaan. Deze jas heeft toch geen bont? Als je straks een andere jas koopt, van een ander merk of een andere ontwerper, weet je toch ook niet of ze geen bont in hun andere ontwerpen gebruiken? Je kan toch niet iedereen en alles uitspitten tot op de bodem?

Nee, klopt. Maar van deze ontwerper weet ik het toevallig wel.
Ik heb die kennis. Moet ik er dan ook iets mee?
Of moeten we zodra de dame in onze yoga-beoefenaar roept "vind ik mooi! hebben hebben!" toegeven? Het leven is al ingewikkeld genoeg!
Bij twijfel altijd kopen ;-)

Wat denk jij?

Zo. De laatste les van het zomerseizoen zit er op! 

En het was weer een mooi seizoen. Je merkt toch dat de mensen een andere energie met zich meedragen. Het lijkt opener, meer relaxed. Men gaat nog op vakantie of is net terug en probeert het gevoel nog even vast te houden. Toch anders dan gehaast vanuit kantoor naar de les!

Nu ik nog even een weekje ontspannen in Frankrijk; yogamatje en meditatiedekentje natuurlijk mee! En dan start het herfstseizoen weer.

Ben benieuwd wat dat brengt?

Nieuwe leerlingen om te leren kennen? Verdieping met anderen...

Ik heb nu 5 verschillende nationaliteiten in de lessen: LEUK!!!

Heb er nu al zin in!

achievement

Success does not mean achievement of the goal for which one is striving for,

rather it is continuing the effort even up to the last moment of life.

My Guruji in "How to be a yogi"

Hond?

Ik heb moeite met ontspannen...

... een yogajuf die moeilijk kan ontspannen? Ja.

Dat wil zeggen; ik kan me ontspannen in asana's, ben ontspannen op mijn werk. Ben zelfs heel vaak in het hier-en-nu.

Maar buiten mijn werk, zowel het werken-voor-een-baas in de boekhandel als het geven van yogalessen - dus thuis - kan ik niet stoppen. Ik ga door. Er "moet" steeds vanalles.

Lijsten vol. Iedere dag.

En natuurlijk haal ik het niet om alles op die lijsten te doen, om ze "af" te krijgen, maar dat geeft niet; daar ben ik heel relaxed onder ;-)

Kijk, ik ben een bedrijfje begonnen: Yoga Hathi. En ik wil graag dat het gaat groeien:

Meer leerlingen, meer lessen geven. Zodat ik er van kan leven. Misschien. Ooit.

Dus ieder vrij moment zoek ik naar manieren om te kunnen groeien. Maar die mogen niets kosten; ik verdien er namelijk nog nauwelijks wat mee.

Een zomeraanbieding, nieuw lesschema, een blog... 

En dan moet ik ook nog poetsen, koken, de moestuin onderhouden, studeren, boodschappen - je kent het wel.

Toen zei mijn leraar: "jij moet het bos in".

Hmmm. Ik vind wandelen heerlijk! Maar door nare ervaringen durf ik niet alleen het bos in. Daarom dacht ik aan een hond.
 

De eerste hond die ik adopteerde probeerde mijn kat op te eten. Vond ik minder. En de katten ook.

Zij zochten rust in de schuur. De hond moest ik vastbinden. 

Het was een prachtige sloughi (noord-afrikaanse windhond - gewend om te jagen) --> misschien niet zo'n goed idee... Hond weer terug.

Vervolgens kwamen er whippets op mijn pad, uit Frankrijk. Kan ik meteen mijn frans mee oefenen: Viens Ici! - en zo meer. Maar de whippetjes wilden zoo graag bij elkaar blijven... en 2 tegelijk is weer te veel.

Daarna een spaanse Galgo die een thuis zocht. Mooi beestje! En ze was lief, kon bij katten, goed alleen blijven: ideaal! De mevrouw van de stichting keurde mij en mijn huis goed. Hekken in tuin hoog genoeg. Toen: Misschien buiten muilkorven want hapt naar vreemde honden. Doet buiten een beetje raar. Gedragscoach erbij halen geen gek idee. Binnen ook muilkorven voor de zekerheid. Kan er echt niks gebeuren. Anders in kooi.

Eerst denk je: Okee, prima. Dan: Ja, doen we. En: 'Tuurlijk.

's Nachts: NEEEEEEEE dat kan ik niet; heb nog nooit een hond gehad! Help! 

Als ik niet eens de tijd heb om te flossen wat dan met een hond? 

En zo verspilde ik een hele hoop tijd met piekeren.

Terwijl mijn lijstjes klaar lagen op de tafel.

Het gemiste moment.

"Ieder gemist moment is een ONGELEEFD moment. 

Ieder gemist moment maakt het waarschijnlijker dat je het volgende moment ook zult missen, dat je het meemaakt terwijl je verzonken bent in onaandachtige routinegebaren, in plaats van te leven in en vanuit en door middel van gewaarzijn."

Jon Kabat-Zinn (uit: Thuiskomen bij jezelf).